Patrząc na niewidzialne. Przegląd obrazów filmowych z Korei Południowej W dniach 27-29 marca zapraszamy na program poświęcony wideo i filmowi artystycznemu z Korei Południowej, który został przygotowany we współpracy z Muzeum Sztuki Współczesnej w Seulu (MMCA). Podzielony na sześć rozdziałów program otwiera prezentacja rzadko pokazywanych dzieł wczesnej koreańskiej sztuki wideo z lat 60., 70. i 80. XX wieku, m.in. Hyunki Parka i Soungui Kim. Większa część programu poświęcona jest młodemu pokoleniu twórców koreańskich. Korzystają oni z nowych technologii, z kulturą popularną, śmiało eksperymentują z AI, a jednocześnie czerpią garściami z animizmu, folkloru, jak i inspirują się działalnością ruchów aktywistycznych. W wybranych filmach odbijają się dramatyczne wydarzenia historyczne, polityczne turbulencje ostatnich lat, jak i wiara w terapeutyczną, uzdrawiającą moc sztuki.   Przegląd składa się z sześciu bloków programowych w KINOMUZEUM przy MSN, którym towarzyszy pokaz pracy VR „489 Years” Hayoun Kwon oraz performans Joowon Song, który ma formę spaceru z artystką po budynku muzeum. Praca „489 Years” dotyczy Koreańskiej Strefy Zdemilitaryzowanej, pasa buforowy, ustanowionej w 1953 roku po wojnie koreańskiej, pejzaż niedostępny, ale głęboko obecny w świadomości mieszkańców Korei. Praca „489 Years” dotyczy Koreańskiej Strefy Zdemilitaryzowanej, pasa buforowego, ustanowionego w 1953 roku po wojnie koreańskiej. Jest to pejzaż niedostępny, ale głęboko obecny w świadomości mieszkańców Korei. Performance Song Joowon „Wędrujące ciało” jest oparty na indywidualnym spotkaniu między artystką i publicznością, gdzie wspólny spacer w przestrzeni muzealnej jest zaproszeniem do unikalnego wspólnego doświadczenia 1:1, wymagającego skupienia i uwagi. Programy kinowe mają charakter tematyczny, koncentrując się na wybranym zagadnieniu, okresie historycznym bądź indywidualnej praktyce.   Blok 1: Wczesne koreańskie prace filmowe i wideo  To historyczny kolaż, składający się z prac Hyunki Park, Kangso Lee, Duckjun Kwak oraz Kulim Kim z lat 60. i 70. XX wieku – poszukujących nowego języka dla sztuki, czerpiących z energii młodości i kontrkultury. Blok 2: Wczesne koreańskie prace filmowe i wideo: Soungui Kim To kinowa retrospektywa Soungui Kim, artystki, która otworzyła medium wideo i performansu na doświadczenie przestrzeni publicznej, pozwalając, by jej prace powstawały w rytmie i poetyce codzienności. Blok 3: Współczesne motywy koreańskie: historia, natura, państwo  Składa się ze współczesnych dzieł filmowych Hyewon Kwon, kolektywu ikkibawiKrrr, Donghyun Gyon & Seajung Kwon i Hayoun Kwon– charakteryzuje je wyciszenie i skupienie; koncentrują się na wypartych historiach, istotach ludzkich i nie-ludzkich, których głos nie wybrzmiewa w oficjalnych narracjach, odzyskując to co niewidzialne. Blok 4: Współczesne motywy koreańskie: kapitalizm i praca To kinowa retrospektywa artystki młodszego pokolenia, Jeamin Cha, która koncentruje się na wymazywanych w kapitalistycznej maszynerii aspektach życia: pracy fizycznej, chorobie, opiece – tym samym zapraszając nas do dostrzeżenia tego, co widziane, ale niewidzialne. Blok 5: Współczesne motywy koreańskie: środki masowego przekazu, gry, nowe media Składa się z filmów młodych artystek Yeoreum Jung, Ayoung Kim i kolektywu Yagwang, których twórczość splata animacje, gaming, tropy z kultury popularnej oraz aktualne treści społeczno-polityczne – testując współczesne media, które mogą być również obszarem refleksji, oporu i nowych możliwości. Blok 6: Współczesne motywy koreańskie: ekologia, technologia, wspólnota Koncentruje się na praktyce Unmakelab – kolektywu badającego powiązania między sztuczną inteligencją, wzrostem gospodarczym i wyobrażeniami na temat rozwoju azjatyckich społeczeństw – dla którego technologia nie jest jedynie narzędziem, ale lustrem, w którym odbijają się wspólne aspiracje i lęki. Program „Patrząc na niewidzialne. Przegląd obrazów filmowych z Korei Południowej”, powstał w dialogu pomiędzy kuratorką MMCA w Seulu, Soojung YI i kuratorem MSN, Sebastianem Cichockim. Jest zapowiedzią wymiany programowej między MMCA i MSN, we współpracy z Instytutem Adama Mickiewicza w kolejnych latach. Narodowe Muzeum Sztuki Nowoczesnej i Współczesnej Korei (MMCA) jest głównym i największym w Korei Południowej muzeum poświęconym sztuce najnowszej posiadającym cztery oddziały w całym kraju. Jego kolekcja sięga od tradycyjnych mediów – malarstwa, rzeźby i rzemiosła artystycznego, po współczesne dzieła z obszaru projektowania, architektury, wideo, performansu i praktyk interdyscyplinarnych, które odzwierciedlają zmiany zachodzące w społeczeństwie koreańskim, w obszarze nowych technologii, ruchów społecznych czy klimatu. https://artmuseum.pl/wydarzenia/cykle/patrzac-na-niewidzialne-przeglad-obrazow-filmowych-z-korei-poludniowej

   W historii Korei tylko dwóch władców zostało uhonorowanych tytułem Wielkiego Króla. Jednym z nich jest król Sejong Wielki, który około sześciuset lat temu stworzył alfabet koreański – hangeul.  Drugim jest król Gwanggaeto Wielki, władca starożytnego królestwa Goguryeo, za którego panowania państwo osiągnęło największe w historii Korei terytorium około 1600 lat temu. W tym czasie koń stanowił podstawę siły militarnej, a dumą armii Goguryeo byli gaemamusa – ciężkozbrojna formacja kawaleryjska.  Zarówno konie, jak i jeźdźcy byli opancerzeni, co tworzyło potężną ciężką kawalerię, rzadko spotykaną w ówczesnej Azji Wschodniej. Dzięki szybkim i niezwykle silnym szarżom oddziały te skutecznie przełamywały szyki wroga. Wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO grobowce Goguryeo zdobią liczne malowidła ścienne, na których zachowały się również realistyczne przedstawienia gaemamusa.

Daerye W historii Korei w okresie dynastii Joseon jazda konna wśród ludzi ze stanu pospolitego należała do zjawisk bardzo rzadkich, co wynikało z różnych uwarunkowań społecznych i ekonomicznych. Utrzymanie konia stanowiło dla nich poważne obciążenie finansowe, a ponadto sama jazda konna była postrzegana jako oznaka autorytetu i wysokiej pozycji społecznej, dlatego w praktyce nie uchodziło, by osoby spoza elit poruszały się konno. Istniał jednak niemal jedyny wyjątek, w którym akceptowano, aby człowiek ze stanu pospolitego, ubrany w ceremonialny strój urzędniczy (samogwandae), jechał konno – była nim ceremonia ślubna. W okresie Joseon ślub zazwyczaj odbywał się w domu panny młodej: pan młody udawał się tam, by przeprowadzić uroczystość, a następnie powracał do swojego domu wraz z małżonką. Zgodnie z przyjętym zwyczajem panna młoda podróżowała w lektyce, natomiast pan młody dosiadał konia. Również wśród ludzi ze stanu pospolitego przyjęło się, że podczas „pierwszej drogi” (chohaeng) do domu przyszłych teściów w celu zawarcia małżeństwa pan młody zakładał ceremonialny strój i udawał się tam konno. W tradycyjnej kulturze koreańskiej małżeństwo uznawano za inryun jidaesa, czyli „najważniejsze wydarzenie w życiu człowieka”. Właśnie ze względu na tę rangę w kontekście ceremonii ślubnej jazda konna była społecznie akceptowana także wśród ludzi ze stanu pospolitego.

Dzień dobry, Z okazji Nowego Roku Byeongo – Roku Ognistego Konia – serdecznie zapraszamy i zachęcamy do wizyty w Centrum Kultury Koreańskiej w Polsce. Niniejsza wystawa jest okazją, by zobaczyć, w jaki sposób tradycyjna kultura koreańska postrzega świat. Podobnie jak w kulturze zachodniej epoki starożytności i średniowiecza kiedy wierzono, że świat składa się z Czterech Żywiołów, a dwanaście gwiazdozbiorów zodiakalnych leżących na ekliptyce wpływa na losy świata, tak i w tradycyjnej kulturze Korei uważano, że świat został ukształtowany się zgodnie z zasadami yin i yang oraz teorią Pięciu Żywiołów, a świat  można zrozumieć poprzez koncepcję zwaną cyklem sześćdziesięcioletnim. Na podstawie tej koncepcji przetrwał doroczny zwyczaj, by z okazji Nowego Roku Księżycowego nadawać nadchodzącym dwunastu miesiącom nazwę jednego z dwunastu zwierząt. I tak do dziś ludzie składają sobie nawzajem noworoczne życzenia odnosząc się do cech symbolizowanych przez dane zwierzę. Zgodnie z cyklem sześćdziesięcioletnim bieżący rok jest Rokiem Czerwonego Konia. W Korei zwraca się uwagę na energię nowego początku, jaką symbolizuje ogień kojarzony z kolorem czerwonym, oraz na siłę i szybkość, które symbolizuje koń. Dlatego też oczekuje się, że rok 2026 przyniesie wszystkim nowe szczęście, a wszystkie sprawy potoczą się w pozytywnym kierunku. Poandto, koń jest zwierzęciem o wyjątkowym znaczeniu w tradycyjnej kulturze koreańskiej. Pojawia się w nazwach plemion starożytnych państw koreańskich, w wierzeniach ludowych był traktowany jako święty posłaniec, ponadto w społeczeństwie tradycyjnym symbolizował siłę, władzę oraz pomyślność. Niniejsza wystawa jest okazją do odkrycia nowego oblicza tradycyjnej kultury koreańskiej poprzez motyw konia. Wszystkim odwiedzającym naszą wystawę życzymy szczęścia dorównującego energii Ognistego Konia. Szczęśliwego Nowego Roku!

„Bóstwa koreańskie strzegące wsi i domów” W tradycyjnym społeczeństwie koreańskim wierzono, że światem rządzą niewidzialne siły. Uważano, że duchy zamieszkują naturę, wieś oraz każdy zakątek domu. Były one zarówno opiekunami ludzkiego życia, jak i istotami budzącymi lęk. Ta wiara nie była jedynie przesądem – wyrastała z potrzeby zapewnienia wspólnocie dobrobytu, pomyślności i codziennego bezpieczeństwa. Jangseung (長生), ustawiany przy wejściu do wioski, pełnił rolę strażniczego bóstwa. Jego rzeźbione w drewnie lub kamieniu, wyraziste oblicze miało odstraszać złe duchy i nieszczęścia. Jangseung był nie tylko opiekunem wspólnoty, lecz także służył podróżnym jako drogowskaz. Sotdae – wysoki słup zwieńczony figurą ptaka – był unikalnym obiektem kultu, dzięki któremu mieszkańcy modlili się o urodzaj i dobrobyt. Najczęściej przedstawiano kaczkę, symboliczne stworzenie przekraczające granice nieba, ziemi i wody. Uważano ją za pośrednika łączącego świat ludzi z krainą bóstw. W domach czczono liczne bóstwa opiekuńcze, zwane gashin (家神). Należeli do nich m.in. Seongjusin, strażnik centralnego filaru domu; Samsin, opiekujące się narodzinami i wzrostem dzieci; Jowangsin, bóstwo ognia i kuchni; Teojusin, strażnik ziemi, na której wzniesiono dom; Eopsin, przynoszące dostatek i bogactwo; a nawet Cheuksin, opiekujące się toaletą. Wierzono, że koreańskie gospodarstwo pozostaje pod ochroną całej sieci takich duchów. Choć dziś te wierzenia stopniowo zanikają, jangseung, sotdae i gashin pozostają świadectwem tego, jak Koreańczycy dążyli do harmonii między naturą, wspólnotą i rodziną. Niniejsza wystawa ukazuje „opowieść o życiu tworzonym wspólnie przez ludzi, duchy i społeczność”, odsłaniając wyjątkowy charakter koreańskich wierzeń ludowych. [Okres wystawy i godziny zwiedzania] Okres wystawy: 20.10.2025 – 30.11.2025 Godziny zwiedzania: Poniedziałek / Środa: 10:15 – 12:30, 13:00 – 17:30 Wtorek / Czwartek: 09:15 – 12:30, 13:00 – 16:30 * Godziny zwiedzania mogą ulec zmianie.    Przed wizytą prosimy o sprawdzenie aktualnych informacji na stronie internetowej, Instagramie lub Facebooku.