W historii Korei tylko dwóch władców zostało uhonorowanych tytułem Wielkiego Króla. Jednym z nich jest król Sejong Wielki, który około sześciuset lat temu stworzył alfabet koreański – hangeul.  Drugim jest król Gwanggaeto Wielki, władca starożytnego królestwa Goguryeo, za którego panowania państwo osiągnęło największe w historii Korei terytorium około 1600 lat temu. W tym czasie koń stanowił podstawę siły militarnej, a dumą armii Goguryeo byli gaemamusa – ciężkozbrojna formacja kawaleryjska.  Zarówno konie, jak i jeźdźcy byli opancerzeni, co tworzyło potężną ciężką kawalerię, rzadko spotykaną w ówczesnej Azji Wschodniej. Dzięki szybkim i niezwykle silnym szarżom oddziały te skutecznie przełamywały szyki wroga. Wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO grobowce Goguryeo zdobią liczne malowidła ścienne, na których zachowały się również realistyczne przedstawienia gaemamusa.

Daerye W historii Korei w okresie dynastii Joseon jazda konna wśród ludzi ze stanu pospolitego należała do zjawisk bardzo rzadkich, co wynikało z różnych uwarunkowań społecznych i ekonomicznych. Utrzymanie konia stanowiło dla nich poważne obciążenie finansowe, a ponadto sama jazda konna była postrzegana jako oznaka autorytetu i wysokiej pozycji społecznej, dlatego w praktyce nie uchodziło, by osoby spoza elit poruszały się konno. Istniał jednak niemal jedyny wyjątek, w którym akceptowano, aby człowiek ze stanu pospolitego, ubrany w ceremonialny strój urzędniczy (samogwandae), jechał konno – była nim ceremonia ślubna. W okresie Joseon ślub zazwyczaj odbywał się w domu panny młodej: pan młody udawał się tam, by przeprowadzić uroczystość, a następnie powracał do swojego domu wraz z małżonką. Zgodnie z przyjętym zwyczajem panna młoda podróżowała w lektyce, natomiast pan młody dosiadał konia. Również wśród ludzi ze stanu pospolitego przyjęło się, że podczas „pierwszej drogi” (chohaeng) do domu przyszłych teściów w celu zawarcia małżeństwa pan młody zakładał ceremonialny strój i udawał się tam konno. W tradycyjnej kulturze koreańskiej małżeństwo uznawano za inryun jidaesa, czyli „najważniejsze wydarzenie w życiu człowieka”. Właśnie ze względu na tę rangę w kontekście ceremonii ślubnej jazda konna była społecznie akceptowana także wśród ludzi ze stanu pospolitego.

Dzień dobry, Z okazji Nowego Roku Byeongo – Roku Ognistego Konia – serdecznie witamy i dziękujemy za wizytę w Centrum Kultury Koreańskiej w Polsce. Niniejsza wystawa jest okazją, by zobaczyć, w jaki sposób tradycyjna kultura koreańska postrzega świat. Podobnie jak w kulturze zachodniej epoki starożytności i średniowiecza kiedy wierzono, że świat składa się  z Czterech Żywiołów, a dwanaście gwiazdozbiorów zodiakalnych leżących na ekliptyce wpływa na losy świata,  tak i w tradycyjnej kulturze Korei uważano, że świat został ukształtowany się zgodnie z zasadami yin i yang oraz teorią Pięciu Żywiołów,  a świat  można zrozumieć poprzez koncepcję zwaną cyklem sześćdziesięcioletnim. Na podstawie tej koncepcji przetrwał doroczny zwyczaj, by z okazji Nowego Roku Księżycowego  nadawać nadchodzącym dwunastu miesiącom nazwę jednego z dwunastu zwierząt.  I tak do dziś ludzie składają sobie nawzajem noworoczne życzenia odnosząc się do cech symbolizowanych przez dane zwierzę. Zgodnie z cyklem sześćdziesięcioletnim bieżący rok jest Rokiem Czerwonego Konia.  W Korei zwraca się uwagę na energię nowego początku, jaką symbolizuje ogień kojarzony z kolorem czerwonym, oraz na siłę i szybkość, które symbolizuje koń.  Dlatego też oczekuje się, że rok 2026 przyniesie wszystkim nowe szczęście, a wszystkie sprawy potoczą się w pozytywnym kierunku. Poandto, koń jest zwierzęciem o wyjątkowym znaczeniu w tradycyjnej kulturze koreańskiej.  Pojawia się w nazwach plemion starożytnych państw koreańskich, nie tylko w wierzeniach ludowych był  traktowany jako święty posłaniec, a także w społeczeństwie tradycyjnym symbolizował siłę, władzę oraz pomyślność.  Niniejsza wystawa jest okazją do odkrycia nowego oblicza tradycyjnej kultury koreańskiej poprzez motyw konia.  Wszystkim odwiedzającym naszą wystawę życzymy szczęścia dorównującego energii Ognistego Konia. Szczęśliwego Nowego Roku!

„Bóstwa koreańskie strzegące wsi i domów” W tradycyjnym społeczeństwie koreańskim wierzono, że światem rządzą niewidzialne siły. Uważano, że duchy zamieszkują naturę, wieś oraz każdy zakątek domu. Były one zarówno opiekunami ludzkiego życia, jak i istotami budzącymi lęk. Ta wiara nie była jedynie przesądem – wyrastała z potrzeby zapewnienia wspólnocie dobrobytu, pomyślności i codziennego bezpieczeństwa. Jangseung (長生), ustawiany przy wejściu do wioski, pełnił rolę strażniczego bóstwa. Jego rzeźbione w drewnie lub kamieniu, wyraziste oblicze miało odstraszać złe duchy i nieszczęścia. Jangseung był nie tylko opiekunem wspólnoty, lecz także służył podróżnym jako drogowskaz. Sotdae – wysoki słup zwieńczony figurą ptaka – był unikalnym obiektem kultu, dzięki któremu mieszkańcy modlili się o urodzaj i dobrobyt. Najczęściej przedstawiano kaczkę, symboliczne stworzenie przekraczające granice nieba, ziemi i wody. Uważano ją za pośrednika łączącego świat ludzi z krainą bóstw. W domach czczono liczne bóstwa opiekuńcze, zwane gashin (家神). Należeli do nich m.in. Seongjusin, strażnik centralnego filaru domu; Samsin, opiekujące się narodzinami i wzrostem dzieci; Jowangsin, bóstwo ognia i kuchni; Teojusin, strażnik ziemi, na której wzniesiono dom; Eopsin, przynoszące dostatek i bogactwo; a nawet Cheuksin, opiekujące się toaletą. Wierzono, że koreańskie gospodarstwo pozostaje pod ochroną całej sieci takich duchów. Choć dziś te wierzenia stopniowo zanikają, jangseung, sotdae i gashin pozostają świadectwem tego, jak Koreańczycy dążyli do harmonii między naturą, wspólnotą i rodziną. Niniejsza wystawa ukazuje „opowieść o życiu tworzonym wspólnie przez ludzi, duchy i społeczność”, odsłaniając wyjątkowy charakter koreańskich wierzeń ludowych. [Okres wystawy i godziny zwiedzania] Okres wystawy: 20.10.2025 – 30.11.2025 Godziny zwiedzania: Poniedziałek / Środa: 10:15 – 12:30, 13:00 – 17:30 Wtorek / Czwartek: 09:15 – 12:30, 13:00 – 16:30 * Godziny zwiedzania mogą ulec zmianie.    Przed wizytą prosimy o sprawdzenie aktualnych informacji na stronie internetowej, Instagramie lub Facebooku.

🎭 Koreańskie maski – twarze skrywające duszę Koreańczyków Hahoe Byeolsingut Talnori Tradycyjny koreański taniec maskowy wywodzący się z rytuału modlitewnego o pokój i urodzaj we wsi. Od ponad 500 lat wystawiany w wiosce Hahoe w Andong, gromadzi na scenie takie postacie jak mnich, arystokrata, uczony, młoda kobieta czy staruszka. Przedstawienia pełne są satyry – wyśmiewają mnichów łamiących śluby czy kpią z uprzywilejowanej warstwy. Szczególnie wyjątkowa jest maska młodej kobiety (Gaksi-tal), uważana za świętą i pokazywana wyłącznie podczas rytuału Byeolsingut. Chcesz zobaczyć maski używane w tym tańcu? 👉 Zapraszamy na wystawę w Centrum Kultury Koreańskiej w Polsce! 🎨 Stała atrakcja: kolorowanie masek (przed wizytą sprawdź godziny otwarcia 🙂)