Daerye

W historii Korei w okresie dynastii Joseon jazda konna wśród ludzi ze stanu pospolitego należała do zjawisk bardzo rzadkich, co wynikało z różnych uwarunkowań społecznych i ekonomicznych. Utrzymanie konia stanowiło dla nich poważne obciążenie finansowe, a ponadto sama jazda konna była postrzegana jako oznaka autorytetu i wysokiej pozycji społecznej, dlatego w praktyce nie uchodziło, by osoby spoza elit poruszały się konno.

Istniał jednak niemal jedyny wyjątek, w którym akceptowano, aby człowiek ze stanu pospolitego, ubrany w ceremonialny strój urzędniczy (samogwandae), jechał konno – była nim ceremonia ślubna. W okresie Joseon ślub zazwyczaj odbywał się w domu panny młodej: pan młody udawał się tam, by przeprowadzić uroczystość, a następnie powracał do swojego domu wraz z małżonką. Zgodnie z przyjętym zwyczajem panna młoda podróżowała w lektyce, natomiast pan młody dosiadał konia.

Również wśród ludzi ze stanu pospolitego przyjęło się, że podczas „pierwszej drogi” (chohaeng) do domu przyszłych teściów w celu zawarcia małżeństwa pan młody zakładał ceremonialny strój i udawał się tam konno.

W tradycyjnej kulturze koreańskiej małżeństwo uznawano za inryun jidaesa, czyli „najważniejsze wydarzenie w życiu człowieka”. Właśnie ze względu na tę rangę w kontekście ceremonii ślubnej jazda konna była społecznie akceptowana także wśród ludzi ze stanu pospolitego.